Kaldırdım başımı
Çaresiz bir ufkun
sessiz çığlıklarına.
Ve nice canlar
Nice vatanlar
Ayaklar altındaydı.
Ölüm
Yeryüzünün
En canlı
En heyecanlı
En yaşanası katındaydı.
Boğduğunu gördüm,
kara canavarların
kımıldayan
aydıncıkların
umut ufuklarını.
ve umutlar
kara baltalarıyla bekleyen
kara cellatların
en çirkin,
en kaba
dişlerinin
baskısı altındaydı.
Dedesini,
Çocuğunu,
Torununu kaybeden bir ezikliğin
Başını alıp giden katarındaydı.
Ezikti
Büzüktü
Parçalıydı
Ama hala ayaktaydı!
Ayaktaydı!
Daha ölmemişti
Hala hayattaydı!
Hayattaydı!!!
Herşeyi tersine çevirecek
inattaydı.
Kuşların kanatlarında
Dağların doruklarındaydı.
Kendi çölünün aslanında,
İd’in ruhunda,
pour-soi nin şahlanışında,
‘elan vita’daydı.
Kaldırdım başımı
Bir ufkun çaresizliğine
Gördüm ki umut
ufkumda esen yellerimde
hayallerimde
ve benim ellerimde,
benim ellerimdeydi!!!
Bir yanıt yazın